Fendo siguir pur correyu

BoanasNúas

Loading...

Alternativa Independiente Zaragozana

-Republicana, Progresiva, Cannábica, Internacionalista-



Bienvenidos-Bienplegats-Benveníus



Rechirar niste Bloch

S'està carregant...

Cannabis

Loading...

08/01/12

RO IBON DAS FADES


Encara que tamién esisten fadas qui vibren pur as selves, os árbres e os monts; as fades qui plus fame i tien son as fades dos lacs e ibons. Siampra sa charrau, pur ixemple, da Basa ra Mora, u ra Dama do Lac; qui son as més conoixites en r´autualitá.
Noemí, a esfrenzie distas, non yera une fade guaire comunal. O primer de tot, cuar non yera roya nin branca com a resta de fadetes qui esbolostriavan pur aquera redolata, soque yera de pielambre nera, e pel cacarolau.
Eu entimes, cuar si totes as fades i tienevan senialato un lac de frome perén, era, non. Pur aixó dondiava de ibón fendo mirar bel ún qui seyes líver, encar qui tôz os qui trobava si yeran siampra cupaus. Asina, camín-camín, un diya trobó si con ro ibonet plus alter qui eba conoixíu.
Yera intre montanies de nieu, e t´o seu redol i tieneva un grand zerclo d´arbres tan grands qui (¿pocas?) ores deixava de pasar a lum. Noemí disayó qu´ixe fose o suyo lac, e dizidósi metersene cuan, ! orror !, yera tot cletau pur une cleta cuasi tan altera com os mesmos árbres. E non·més bi eba una porteta endon i metieva : "Propietá Privata, vedato ro pasu".
Éra, bi dentró.
Ru qui troboron si, os seus uellos, yestió increyiple. O lac en reyalitá yera sense augua, e ru qui parixeva augua yera une (capa) de pinture azur qui cobriva as pietres. Entimés, mo bel meyo bi eba une caixe chicota. Si bi cató ( PERCATÓ-PER CATAR), ubrió ra sense problemes, e in surtió une petite fadete asrguellata de tot e muit (acabada) rematada. A fadete contó ri qui os ómes do lugar qui bi abeba canto ro lac eban ra enreligar con cordas e miso nuna caixe miantres, e con grandis bombes e gomes, eban furtau tote r´augue do suyo chicot ibón.
Noemí dizidió d´aduyara. Dito e feito, encorrió enta ro lugar, dende ro cobalto dun toçal i beiyó cómo a chent do lugar eban construyito grandis basas par replegar tote r´augue de ríus e lacs vezins e, con éra, creyar grandis balnearis, piszines e fônz, com en garra cabo potríen si ne trobar. A fade encarraniata de tot, una nueit, fazió un calz pur metá do lugar pur endon baixasi r´augue qui deixaríe encorrir das grans basas.
Asina, ubrió une cheta distas e tot o liquid baixó pur o dito calz. Ta ra fin, bi eba une gran espelunga qui, grazies ta ra suya máxie, (tragava) si, tote r´augue qui baixava e puyava ra enta ro chicot ibón. N´una sola nueit, consiguió replegar dople de r´augue furtata, de traza qui ru qui dantis yera un ibonet, yera agora un gran ibón qui eba espaldau en si mateix a cleta dos ómés...
Cuan Noemí se`niva goyosa pur a suya faine, a fedeta ri aturó fen donari milén e une graçies pur a boana aizión qui eba feito aquera nueit. Noemí, contó ri o seu probleme, e cómo ru qui quiereva yera trovar bel puesto endon seyes ne si, pa´cutio. A fadeta, muito engradeixita e sopenata, vuló dica ra metá do ibón, tiró une branqueta, e no inte maneixió tote une montanie en metá qui estricallava o ibón en dúes metâz. " Poêz quietarti ne nixa metá, qui yo con a míe, ai ne tiengo prou". Dende allora, o chicot ibón pasó ta clamarsi, Ro ibón das fades.